Τηλέφωνο για Ραντεβού
 phone icon (+30) 210 6564588
mobile icon (+30) 698 4557744

Κατάγματα ωμικής ζώνης – κλειδός

 

Εισαγωγή
Η άρθρωση του ώμου είναι η πιο ευκίνητη άρθρωση του σώματος. Επιτρέπει στο χέρι να λαμβάνει διάφορες θέσεις στο χώρο και να καθιστά εφικτή την πραγματοποίηση μια μεγάλης ποικιλίας διαφορετικών δραστηριοτήτων. Όμως η ευκινησία αυτή το καθιστά πιο επιρρεπές σε τραυματισμούς. Ως κάταγμα ορίζεται το σπάσιμο του οστού και είναι το αποτέλεσμα τραυματισμού, όπως μια πτώση ή ένα απευθείας χτύπημα στον ώμο. Ο τύπος του κατάγματος στην ωμική ζώνη εξαρτάται από την ηλικία του ασθενούς. Τα κατάγματα της κλείδας είναι πιο συχνά στα παιδιά. Ένα κάταγμα στο άνω τμήμα του βραχιονίου οστού είναι συνηθέστερο στους ηλικιωμένους και η συχνότητά του αυξάνεται με την ηλικία.

Κατάγματα της Κλείδας
Το κάταγμα της κλείδας είναι ένα συχνό κάταγμα που συμβαίνει σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, συνηθέστερα σε νέα άτομα. Η κλείδα είναι το οστό που συνδέει το οστό του στέρνου με τον ώμο. Κάταγμα κλείδας συμβαίνει μετά από πτώση πάνω στον ώμο ή μετά από τροχαία ατυχήματα. Αθλήματα που περισσότερο συνδέονται με κατάγματα κλείδας είναι το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, το χόκεϋ, και το σκι.
Ένα κάταγμα κλείδας προκαλεί πόνο, οίδημα και εκχύμωση πάνω από τη κλείδα. Ο πόνος επιτείνεται με τις κινήσεις του ώμου. Μπορεί να παρουσιάζετε μια διόγκωση γύρω από το κάταγμα και να ακούτε ήχο κριγμού κατά τηνπροσπάθεια ανύψωσης του άνω άκρου. Για τη διάγνωση του κατάγματος, ο ιατρός σας θα πάρει ένα σύντομο ιστορικό σχετικά με το μηχανισμό της κάκωσης και θα πραγματοποιήσει κλινική εξέταση του ώμου σας. Η απλή ακτινογραφία της κλείδας θα αναδείξει τον τύπο και την εντόπιση του κατάγματος. Σε μερικές περιπτώσεις είναι δυνατόν να ζητηθεί και ο έλεγχος του κατάγματος με αξονική τομογραφία. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα κατάγματα της κλείδας πορώνονται χωρίς χειρουργική αντιμετώπιση. Μια ανάρτηση άνω άκρου θα υποστηρίξει το άκρο και θα κρατήσει τα οστά στη θέση τους. Θα σας χορηγηθούν επίσης παυσίπονα για ανακούφιση από τον πόνο. Όταν τα επίπεδα του πόνου μειωθούν, ο ιατρός σας θα συστήσει ήπιες κινήσεις του ώμου και του αγκώνα σας, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες δυσκαμψίας και αδυναμίας στον ώμο σας. Θα πρέπει να επανεξετάζεστε σε τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι να κολλήσει το κάταγμα. Η χειρουργική αντιμετώπιση μπορεί να χρειασθεί σε περιπτώσεις παρεκτοπισμένων καταγμάτων. Σκοπό έχει την ανάταξη του κατάγματος και την σταθεροποίησή του. Περιλαμβάνει τη χρήση βελονών ή πλακών με βίδες.

Κατάγματα του Εγγύς Βραχιονίου
Το βραχιόνιο είναι το οστό του άνω άκρου που συμμετέχει σε δυο αρθρώσεις – την άρθρωση του ώμου και την άρθρωση του αγκώνα. Το εγγύς τμήμα αφορά το άνω του τμήμα που συμμετέχει στην άρθρωση του ώμου. Τα κατάγματα του εγγύς βραχιονίου είναι συχνά σε ηλικιωμένα άτομα που πάσχουν από οστεοπόρωση. Είναι δυνατόν να προκληθούν από τραυματικές κακώσεις όπως η πτώση με το χέρι τεντωμένο ή τα τροχαία ατυχήματα. Σε νεότερα άτομα συνήθως απαιτούνται βαρύτερες κακώσεις ώστε να προκληθούν αυτά τα κατάγματα. Τα κατάγματα του εγγύς βραχιονίου μπορούν να ταξινομηθούν σε 4 κατηγορίες:

  • Κατάγματα του μείζονος βραχιονίου ογκώματος – Το μείζον βραχιόνιο όγκωμα αποτελεί το σημείο στο οποίο καταφύονται οι τένοντες του στροφικού πετάλου. Τα κατάγματα αυτά δεν είναι πολύ συχνά, συνοδέουν περιπτώσεις εξαρθρημάτων ώμου και ασθενών με οστεοπόρωση.
  • Κατάγματα του ελάσσονος βραχιονίου ογκώματος – Τα κατάγματα αυτά συχνά προκαλούνται με οπίσθιο εξάρθρημα του ώμου ή τραυματικές μυικές συσπάσεις από ηλεκτρικό ρεύμα ή σπασμούς. Εάν δεν αντιμετωπισθούν, τότε θα οδηγήσουν σε ανεπάρκεια του υποπλατίου μυός και θα απαιτηθεί μεγάλη επέμβαση μεταφοράς μυός.
  • Κατάγματα του χειρουργικού αυχένα – Τα κατάγματα του χειρουργικού αυχένα είναι πιο συχνά σε ασθενείς με οστεοπόρωση. Μπορεί να προκληθεί βλάβη του μασχαλιαίου νεύρου που μεταφέρει αισθητικά ερεθίσματα στον ώμο.
  • Κατάγματα της βραχιονίου κεφαλής – Τα κατάγματα της βραχιονίου κεφαλής είναι πολύ συχνά στους ηλικιωμένους, ιδιαίτερα σε εκείνους που πάσχουν από οστεοπόρωση. Σε νεαρότερα άτομα προκαλούνται από σημαντικό τραύμα, ενώ στους ηλικιωμένους και ένα ήπιο τραύμα θα μπορούσε να προκαλέσει κάταγμα.

Επιπρόσθετα, ένας άλλος τύπος κατάγματος στο εγγύς βραχιόνιο είναι των δυο, τριών και τεσσάρων τεμαχίων, που προκαλεί τον κατακερματισμό του εγγύς βραχιονίου. Οι ασθενείς με κάταγμα του εγγύς βραχιονίου παραπονιούνται για έντονο πόνο, οίδημα και περιορισμό της κίνησης του ώμου. Η διάγνωση γίνεται με την κλινική εξέταση, την ακτινογραφία και σε μερικές περιπτώσεις την αξονική τομογραφία. Τα περισσότερα κατάγματα του εγγύς βραχιονίου έχουν μικρή παρεκτόπιση και μπορούν να αντιμετωπισθούν συντηρητικά με ανάρτηση και ακινητοποίηση. Θα πρέπει να ακολουθήσει πρώιμη κινητοποίηση για τη βελτίωση του τελικού λειτουργικού αποτελέσματος. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι απαραίτητη σε πιο παρεκτοπισμένα κατάγματα. Το κάταγμα αντιμετωπίζεται με πλάκα και βίδες ή βελόνες, με ενδομυελικούς ήλους ενώ σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις η αρθροπλαστική ώμου είναι η ενδεδειγμένη λύση. Μετεγχειρητικά, οι ασθενείς θα χρειασθεί να ακολουθήσουν πρόγραμμα φυσιοθεραπευτικής αποκατάστασης, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό τελικό λειτουργικό αποτέλεσμα.

Κάταγμα της Ωμοπλάτης
Τα κατάγματα της ωμοπλάτης είναι σπάνια και όταν προκύπτουν είναι το αποτέλεσμα άσκησης πολύ μεγάλης δύναμης. Μπορεί να προκληθούν μετά από τροχαία ατυχήματα με μεγάλες ταχύτητες, ή πτώσεις από ύψος πάνω στην ωμοπλάτη. Σπανιότερα, τα κατάγματα αυτά μπορεί να συμβούν μετά από πτώση με το χέρι τεντωμένο, όπου η βραχιόνιος κεφαλή προσκρούει στην ωμογλήνη. Ασθενείς με κατάγματα της ωμοπλάτης παρουσιάζουν πόνο, οίδημα, εκχύμωση, μειωμένη κινητικότητα, υπαισθησία στο χέρι ή στο αντιβράχιο, και κριγμό. Τα περισσότερα κατάγματα της ωμοπλάτης δεν παρουσιάζουν μεγάλη μετατόπιση λόγω της ισχυρής υποστήριξης από τις μυικές ομάδες που την περιβάλουν. Για το λόγω αυτό, η πλειοψηφία των καταγμάτων της ωμοπλάτης αντιμετωπίζονται συντηρητικά, πορώνονται χωρίς επιπλοκές στην κινητικότητα του ώμου και ακολουθεί πρώιμη κινητοποίηση για τη μείωση του κινδύνου εμφάνισης δυσκαμψίας. Τα συντηρητικά μέσα αντιμετώπισης περιλαμβάνουν, ακινητοποίηση με ανάρτηση για 3 – 6 εβδομάδες αναλόγως του τύπου του κατάγματος, παυσίπονη αγωγή, και φυσιοθεραπεία. Η πρώιμη και προοδευτική κινητοποίηση είναι πολύ σημαντική για την αποκατάσταση του πλήρους εύρους κίνησης του ώμου. Τα κατάγματα της ωμοπλάτης που αφορούν τον αυχένα ή την ωμογλήνη ή έχουν μεγάλη παρεκτόπιση, παρουσιάζουν φτωχά αποτελέσματα όταν αντιμετωπίζονται συντηρητικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η ενδεδειγμένη λύση. Μετεγχειρητικά, οι ασθενείς θα χρειασθεί να ακολουθήσουν πρόγραμμα φυσιοθεραπευτικής αποκατάστασης, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό τελικό λειτουργικό αποτέλεσμα.

Slider για μαρτυρίες

Slider για μαρτυρίες